Οι αγάπες οι παλιές , εκείνες που άντεχαν!
Ένα γερασμένο χέρι. Ένα πρόσωπο που οι ρυτίδες έχουν χαράξει θαρρείς τους πόνους και τα βάσανα που πέρασε αυτή η γυναίκα. Πώς να της μιλήσω για το παρελθόν; Την πονάει και το ξέρω. Μα κι εγώ πρέπει να μάθω! Πρέπει να μάθω πως ήταν εκείνον τον καιρό οι άνθρωποι. Εκείνον τον καιρό που δεν υπήρχε τόση αδικία , τόση απληστία. Τότε , που οι άνθρωποι μπορούσαν να υπερασπιστούν την παράδοση και την θρησκεία τους χωρίς να χαρακτηριστούν. Σε μια από τις πολλές συζητήσεις με την γιαγιά μου πήρα την δύσκολη απόφαση να ανοίξω εκείνη την συζήτηση. Όταν της είπα "Γιαγιά πες μου για τον παππού." Με πήρε από το χέρι και πήγαμε στο μεγάλο σαλόνι. Η μυρωδιά της ναφθαλίνης έντονη. Παντού τεράστια μπαούλα με τα προικιά. Μου έδειξε διάφορες φωτογραφίες και άρχισε να μου μιλάει. -Τον παππού σου κόρη μου , τον γνώρισα από μικρό κοπέλι. Στην ίδια γειτονιά εμεγαλώσαμε. Τον άκουγα να παίζει την μαντούρα στην ταράτσα και ήξερα πως αυτός είναι ο άντρας που θα γ...